Badanie kontrolowane placebo interferonu gamma-1b u pacjentów z idiopatycznym włóknieniem płuc ad 7

Wśród pacjentów z wyjściową zdolnością dyfundującą tlenku węgla przekraczającą medianę (co najmniej 35 procent wartości przewidywanej), 5 procent zmarło w grupie interferonu, w porównaniu z 13 procentami w grupie placebo (P = 0,06). Zgłoszono zdarzenia oddechowe jako przyczynę zgonu u 81 procent pacjentów z grupy interferonu gamma-1b, którzy zmarli, oraz u 82 procent osób, które zmarły w grupie placebo. Niewydolność oddechowa lub postęp idiopatycznego zwłóknienia płuc stanowiły odpowiednio 62% i 71% tych zdarzeń. Czas trwania choroby, płeć, określone rozpoznanie idiopatycznego zwłóknienia płuc w CT o wysokiej rozdzielczości, tryb rozpoznania histopatologicznego idiopatycznego zwłóknienia płuc i stosowanie prednizonu w okresie badania nie wpłynęły na różnice w przeżyciu między grupami ( dane nie pokazane).
Dyspnea i jakość życia
Dysfunkcja nie miała wpływu na duszność, ocenianą na podstawie wyniku Indeksu na poziomie duszności w tygodniu 48, ani na jakości życia, zgodnie z wynikiem z kwestionariusza oddechowego St. George a w 48. tygodniu leczenia (P = 0,9 i P = 0,2 , odpowiednio).
Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane występujące u co najmniej 15 procent pacjentów. Ogólna częstość występowania zdarzeń niepożądanych podczas okresu badania była wysoka, przy czym zdarzenie miało miejsce u 99 procent pacjentów w grupie interferonu gamma-1b i 98 procent pacjentów w grupie placebo (tabela 2). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w obu grupach były: ból głowy, kaszel i zakażenie górnych dróg oddechowych. Występowanie łagodnych zdarzeń niepożądanych wynosiło 15 procent w grupie interferonu gamma-1b i 17 procent w grupie placebo; częstość występowania umiarkowanych zdarzeń niepożądanych, odpowiednio 40% i 47%; częstość występowania poważnych zdarzeń niepożądanych, odpowiednio 36% i 26%; oraz częstość występowania zdarzeń niepożądanych zagrażających życiu, 8 procent w każdej grupie. Następujące ciężkie lub zagrażające życiu zdarzenia wystąpiły u co najmniej 5 procent pacjentów w każdej grupie: hiperglikemia, określona jako stężenie glukozy w surowicy powyżej 13,9 mmol na litr (250 mg na decylitr) (9 procent interferonu gamma-1b grupa i 6 procent grupy placebo); limfopenia, zdefiniowana jako bezwzględna liczba limfocytów mniejsza niż 500 na milimetr sześcienny (odpowiednio 6 procent i 2 procent); i zapalenie płuc (odpowiednio 6 procent i 5 procent). Odpowiednia ogólna częstość występowania ciężkich lub zagrażających życiu infekcji wynosiła 9% w grupie interferonu gamma-1b i 10% w grupie placebo.
Objawy konstytucyjne, takie jak gorączka, sztywność, choroba grypopodobna, ból głowy i ból mięśni, były znacznie częstsze u pacjentów, którzy otrzymywali interferon gamma-1b, podczas gdy nudności i wymioty występowały istotnie częściej u pacjentów otrzymujących placebo (tabela 2). . Ciężkie objawy konstytucyjne wystąpiły u 6 procent pacjentów, którym podawano interferon gamma-1b, w porównaniu z procentem pacjentów otrzymujących placebo; żaden z objawów konstytucyjnych w żadnej grupie nie był oceniany jako zagrażający życiu. Oparta na czasie analiza gorączki i rygorów u pacjentów otrzymujących interferon gamma-1b wykazała, że objawy te zmniejszyły się znacznie po pierwszych kilku tygodniach, pomimo kontynuacji terapii.
[więcej w: dronedaron, disulfiram, Enterolambrisentan ]
[patrz też: przepuklina przeponowa objawy, mefedron opinie, atrofia szyjki macicy ]